Emulsje jądrowe, klisze fotograficzne
Do innych najważniejszych typów detektorów promieniowania jonizującego możemy zaliczyć między innymi: emulsje jądrowe. Za pomocą emulsji fotograficznych próbowano już stosunkowo dawno badać pojedyncze cząstki naładowane. Pierwsze próby nie dały jednak pomyślnych rezultatów. Zaniechano na pewien czas dalszych badań, jednakże w 1936 roku powróciła do tej metody znana chemiczka M. Blau. Zastosowała ona grube warstwy emulsji fotograficznej, tak zwanej emulsji jądrowej, a następnie badała je dokładnie pod mikroskopem. Dalszego opracowania i ulepszenia tej metody dokonał w latach 1945 - 1947 inny znany chemik C.F. Powell. Stworzył on jedną z podstawowych technik doświadczalnych fizyki jądrowej. Innym typem detektorów promieniowania jonizującego są niezaprzeczalnie: klisze fotograficzne. Już przy pierwszych badaniach właściwości promieniowania rentgenowskiego, odkrytego w 1895 roku, okazało się, że promieniowanie to bardzo silnie działa na emulsję fotograficzną, a zarazem na klisze. Klisza fotograficzna umożliwiła, zatem również odkrycie promieniotwórczości naturalnej w 1896 roku. Klisze fotograficzne są wprawdzie niezbyt precyzyjnymi i dokładnymi detektorami promieniowania jonizującego, jednak z drugiej strony są bardzo proste, banalne w użyciu, dlatego tak często stosowane.
