Licznik Geigera - Mullera
Zjawisko jonizacji gazu pod wpływem promieniowania ciał promieniotwórczych stało się podstawą działania również licznika jonizacyjnego, zwanego też licznikiem Geigera - Müllera. Pierwszą wersję tego przyrządu opracował H. Geiger w 1908 roku, ulepszając ją nieznacznie w 1913 roku i wreszcie udoskonalając w 1928 roku wraz z W. Müllerem. Główną częścią licznika jest głowica jonizacyjna, którą stanowi zamknięte naczynie z dwiema elektrodami, wypełnione rozrzedzonym gazem. Cząstka naładowana lub foton, o dostatecznie wielkiej energii, dostawszy się do naczynia, jonizuje gaz. W wyniku jonizacji powstają swobodne elektrony (ujemne) i jony (dodatnie). Ponieważ to od elektrod jest przyłożone napięcie, więc elektrony i jony, pędząc w kierunku odpowiednich elektrod, jonizują dalsze atomy gazu. Proces ten narasta lawinowo i zachodzi przy przejściu każdej cząstki naładowanej między elektrodami. Jest to takie małe wyładowanie elektryczne, a więc krótkotrwały przepływ prądu. Impulsy prądu są zliczane przez specjalne urządzenia elektromechaniczne. Liczniki jonizacyjne pozwalają, zatem zarówno zarejestrować pojedynczą cząstkę, jak określić liczbę cząstek, czyli natężenie promieniowania jonizującego.
