Komora pęcherzykowa
Do najważniejszych typów detektorów promieniowania jonizującego możemy zaliczyć między innymi: komorę pęcherzykową, zwana inaczej: komora Glasera. Wynalazł ją Donald Arthur Glaser w 1952 roku. Komora pęcherzykowa stopniowo wypiera obecnie zasłużoną komorę Wilsona, wynalezioną w1911 roku, ponieważ nie posiada jej wad i usterek. Stanowi ją naczynie z czystą cieczą (najczęściej stosuje się ciekły wodór). Wiadomo, że każda ciecz wrze w określonej temperaturze, zwanej temperaturą wrzenia. Proces ten polega na powstawaniu pęcherzyków pary wewnątrz cieczy. Pęcherzyki pary mogą jednakże powstawać albo na ścianach naczynia, albo też powstawać na drobnych pyłkach lub jonach cieczy. Czystą ciecz w czystym naczyniu można, więc, przy zachowaniu pewnych środków ostrożności, stosunkowo łatwo ogrzać powyżej jej temperatury wrzenia, czyli przeprowadzić ją w ciecz przegrzaną. Ciecz w komorze pęcherzykowej jest właśnie cieczą przegrzaną. Cząstka naładowana przechodząca przez ciecz jonizuje na swej drodze cząsteczki cieczy. Na powstałych jonach tworzą się pęcherzyki pary, które znaczą drogę cząstki naładowanej w komorze pęcherzykowej, podobnie jak ślad cząstki w komorze Wilsona wyznaczają kropelki cieczy.
