Licznik scyntylacyjny
Do najważniejszych typów detektorów promieniowania jonizującego możemy zaliczyć między innymi: licznik scyntylacyjny. W 1903 roku William Crookes i, niezależnie, Johann Philipp Ludwig Elster wraz z Hans Friedrich Geitelem zauważyli, że światło emitowane przez ekran luminescencyjny pod wpływem cząstek alfa składa się z pojedynczych błysków, czyli scyntylacji (świecące w ciemności wskazówki niektórych zegarów zawierają substancje alfa-promieniotwórcze; przy pewnej dozie cierpliwości i dokładności można sprawdzić, że światło wskazówek także składa się z pojedynczych błysków). Fakt ten wykorzystali, niezależnie sam William Crookes oraz Maria Skłodowska-Curie i Piotr Curie, budując tak zwany spintaryskop, czyli przyrząd składający się z warstwy siarczku cynku i małego mikroskopu, przez który patrząc liczyło się liczbę błysków siarczku cynku poddanego działaniu promieniowania alfa z preparatu promieniotwórczego. Zastępując mikroskop i człowieka odpowiednimi urządzeniami automatycznymi oraz stosując inne substancje niż siarczek cynku Hartmut Paul Kallman i, niezależnie, John Wesley Coltman i F.H.B. Marshall zbudowali w latach 1947-1948 pierwsze liczniki scyntylacyjne, które znalazły następnie dość szerokie zastosowanie w badaniach naukowych, a także w technice radiologicznej.
